Nierówność wymierna to nierówność, w której niewiadoma występuje w mianowniku, np. . Rozwiązujesz ją metodą znaków: sprowadzasz wszystko na jedną stronę, rozkładasz licznik i mianownik na czynniki, a potem badasz znak całego wyrażenia w przedziałach wyznaczonych przez miejsca zerowe licznika i mianownika. Nigdy nie mnożysz obu stron przez wyrażenie zawierające niewiadomą, bo nie wiesz, czy jest ono dodatnie, czy ujemne, więc nie wiesz, w którą stronę obrócić znak nierówności.
To jeden z trudniejszych tematów z działu równania i nierówności, bo łączy w sobie kilka umiejętności naraz: rozkład na czynniki, wyznaczanie dziedziny i odczytywanie znaku wyrażenia z osi liczbowej. Jeśli metoda graficzna dla zwykłych nierówności kwadratowych jest ci już znana, nierówności wymierne to naturalny kolejny krok. W tym artykule przejdziesz przez cały algorytm i 5 zadań maturalnych rozwiązanych krok po kroku, od najprostszego przypadku po porównanie dwóch wyrażeń wymiernych.
Czym różni się nierówność wymierna od równania wymiernego
Równanie wymierne rozwiązujesz, szukając konkretnych wartości , dla których obie strony są sobie równe, więc masz skończony zbiór rozwiązań (punkty). Nierówność wymierna pyta o cały przedział wartości , dla których wyrażenie ma określony znak (dodatni, ujemny, nieujemny albo niedodatni). Rozwiązaniem jest suma przedziałów, a nie pojedyncze liczby.
Dlaczego nie można mnożyć przez mianownik z niewiadomą
Mnożenie obu stron nierówności przez wyrażenie z niewiadomą jest niedozwolone, bo nie znasz znaku tego wyrażenia. Jeśli jest ono ujemne, znak nierówności trzeba odwrócić, a jeśli dodatnie, zostaje bez zmian. Skoro nie wiesz, który przypadek zachodzi, bo to zależy właśnie od , którego szukasz, nie możesz podjąć tej decyzji z góry.
Częsty błąd wygląda tak: z nierówności ktoś mnoży obie strony przez i dostaje , czyli , i uznaje to za pełne rozwiązanie. To błąd, bo dla nierówność jest fałszywa (ułamek ujemny nie może być większy od ), a zbiór obejmuje też wszystkie liczby ujemne. Poprawne rozwiązanie to , a dostaniesz je metodą znaków, którą pokazuję niżej.
Metoda znaków: algorytm rozwiązywania nierówności wymiernych
Metodę znaków stosujesz zawsze w tej samej kolejności, niezależnie od tego, jak skomplikowana jest nierówność.
Krok 1: Sprowadź nierówność do postaci z zerem po jednej stronie. Przenieś wszystko na lewą stronę i sprowadź do wspólnego mianownika, tak żeby po prawej stronie zostało samo zero.
Krok 2: Rozłóż licznik i mianownik na czynniki.
Krok 3: Wyznacz miejsca zerowe licznika i mianownika i zaznacz je na osi liczbowej. Miejsca zerowe mianownika zawsze zaznaczasz kółkiem otwartym, niezależnie od typu nierówności.
Krok 4: Zbadaj znak wyrażenia w każdym przedziale, wstawiając przykładową liczbę z każdego przedziału do rozłożonego na czynniki wzoru.
Krok 5: Odczytaj przedziały, w których znak wyrażenia zgadza się z nierównością. Miejsca zerowe licznika dołączasz (kółko zamknięte) tylko przy nierówności nieostrej (, ), a miejsca zerowe mianownika są wykluczone zawsze.
Zadanie 1: Prosta nierówność wymierna
Zadanie: Rozwiąż nierówność .
Pokaż rozwiązanie krok po kroku
- Krok 1
Wyznacz miejsce zerowe licznika i mianownika
Licznik: . Mianownik: (wykluczone z dziedziny).
- Krok 2
Zaznacz oba punkty na osi liczbowej
Dzielą oś na trzy przedziały: , , .
- Krok 3
Sprawdź znak w każdym przedziale
Dla : , spełnia. Dla : , nie spełnia. Dla : , spełnia.
.
Zadanie 2: Nierówność wymierna z rozkładem na czynniki
Zadanie: Rozwiąż nierówność .
Pokaż rozwiązanie krok po kroku
- Krok 1
Rozłóż licznik
.
- Krok 2
Wyznacz miejsca zerowe
Licznik: i (włączone, bo nierówność nieostra). Mianownik: (zawsze wykluczone).
- Krok 3
Zaznacz punkty na osi w kolejności
, czyli cztery przedziały.
- Krok 4
Sprawdź znak w każdym przedziale
Dla : , spełnia. Dla : , nie spełnia. Dla : , spełnia. Dla : , nie spełnia.
- Krok 5
Uwzględnij punkty graniczne
i dołączasz, bo to zera licznika, a nierówność jest nieostra. wykluczasz zawsze.
.
Zadanie 3: Nierówność wymierna z podwójnym pierwiastkiem w liczniku
Zadanie: Rozwiąż nierówność .
Pokaż rozwiązanie krok po kroku
- Krok 1
Wyznacz dziedzinę
Mianownik zeruje się dla , to jedyne wykluczenie.
- Krok 2
Zbadaj znak licznika
dla każdego i równa się zero tylko dla . Licznik nigdy nie jest ujemny, więc podwójny pierwiastek nie zmienia znaku całego wyrażenia przy przejściu przez , tylko dotyka zera w tym punkcie.
- Krok 3
Sprawdź znak mianownika
Skoro licznik jest zawsze nieujemny (poza , gdzie wynosi 0), znak całego ułamka dla zależy wyłącznie od mianownika .
- Krok 4
Rozwiąż warunek na mianownik
daje , wtedy ułamek jest dodatni i spełnia .
- Krok 5
Dołącz punkt osobno
Dla cały ułamek wynosi , co spełnia . Ten punkt należy do rozwiązania, mimo że leży daleko od przedziału .
.
Zadanie 4: Nierówność wymierna sprowadzona do jednej strony
Zadanie: Rozwiąż nierówność .
Pokaż rozwiązanie krok po kroku
- Krok 1
Sprowadź do postaci z zerem po prawej stronie
Nie mnożysz przez , tylko odejmujesz 3 od obu stron:
- Krok 2
Sprowadź do wspólnego mianownika
- Krok 3
Wyznacz miejsca zerowe
Licznik: , czyli . Mianownik: (wykluczone).
- Krok 4
Zbadaj znak w trzech przedziałach
Dla : , spełnia. Dla : , nie spełnia. Dla : , spełnia.
.
Zadanie 5: Porównanie dwóch wyrażeń wymiernych
Zadanie: Rozwiąż nierówność .
Pokaż rozwiązanie krok po kroku
- Krok 1
Wyznacz dziedzinę
i .
- Krok 2
Sprowadź do jednej strony, nie mnóż na krzyż
- Krok 3
Sprowadź do wspólnego mianownika
- Krok 4
Zbadaj znak
Licznik jest zawsze dodatni, więc znak całego wyrażenia zależy wyłącznie od mianownika. Ułamek jest ujemny, gdy , czyli gdy .
.
To pokazuje, dlaczego zakaz mnożenia przez mianownik z niewiadomą z początku artykułu ma znaczenie. Gdybyś pomnożył obie strony przez bez sprawdzenia jego znaku, łatwo o błędny wynik.
Typowe błędy przy nierównościach wymiernych
- •Mnożenie obu stron przez wyrażenie z niewiadomą bez sprawdzenia jego znaku. To najczęstszy i najpoważniejszy błąd, prowadzi do utraty części rozwiązań albo dodania fałszywych.
- •Włączanie miejsca zerowego mianownika do rozwiązania. Te punkty są wykluczone zawsze, niezależnie od tego, czy nierówność jest ostra, czy nieostra.
- •Traktowanie podwójnego pierwiastka w liczniku tak samo jak pojedynczego. Wyrażenie w kwadracie nie zmienia znaku przy przejściu przez swoje miejsce zerowe, tylko go dotyka.
- •Zapominanie o przeniesieniu wszystkiego na jedną stronę przed sprowadzeniem do wspólnego mianownika, co prowadzi do błędnego licznika.
- •Pomylenie kółka otwartego z zamkniętym przy zapisywaniu przedziału rozwiązania.
Najczęstsze pytania
Czym różni się nierówność wymierna od równania wymiernego?
Równanie wymierne ma skończony zbiór rozwiązań, czyli konkretne liczby, dla których obie strony są równe. Nierówność wymierna ma za rozwiązanie sumę przedziałów liczbowych, bo pyta o cały zakres wartości , dla których wyrażenie ma określony znak.
Dlaczego nie można pomnożyć obu stron nierówności wymiernej przez mianownik z niewiadomą?
Bo nie znasz z góry znaku tego wyrażenia, a mnożenie nierówności przez liczbę ujemną odwraca jej znak, a przez dodatnią nie. Skoro znak zależy od szukanej wartości , nie możesz podjąć tej decyzji przed rozwiązaniem, dlatego zamiast mnożyć, sprowadzasz nierówność do postaci z zerem po jednej stronie.
Co to jest metoda znaków i jak jej używać?
Metoda znaków polega na rozłożeniu wyrażenia na czynniki, zaznaczeniu wszystkich miejsc zerowych licznika i mianownika na osi liczbowej, a następnie sprawdzeniu znaku wyrażenia w każdym powstałym przedziale przez podstawienie przykładowej liczby. Na koniec odczytujesz przedziały, w których znak zgadza się z nierównością.
Czy miejsce zerowe mianownika może należeć do rozwiązania nierówności wymiernej?
Nie, nigdy. Miejsce zerowe mianownika oznacza, że wyrażenie w ogóle nie jest tam określone, więc niezależnie od typu nierówności ten punkt zawsze zaznaczasz kółkiem otwartym i wykluczasz z odpowiedzi.
Jak sprowadzić nierówność wymierną do postaci z zerem po jednej stronie?
Przenosisz cały wyraz z prawej strony na lewą, zmieniając jego znak, a następnie sprowadzasz otrzymane wyrażenie do wspólnego mianownika, tak by po prawej stronie nierówności zostało samo zero. Dopiero taką postać analizujesz metodą znaków.
Czy nierówności wymierne pojawiają się na maturze podstawowej, czy tylko rozszerzonej?
Nierówności z niewiadomą w mianowniku należą przede wszystkim do zakresu rozszerzonego i pojawiają się w arkuszach z matematyki rozszerzonej. Na poziomie podstawowym częściej trafiają się nierówności kwadratowe i liniowe bez niewiadomej w mianowniku, choć sama technika sprowadzania do wspólnego mianownika przydaje się też tam.
Czym różni się ta metoda od rozwiązywania zwykłej nierówności kwadratowej?
Dochodzi dodatkowy krok: musisz uwzględnić miejsca zerowe mianownika, które zawsze są wykluczone z dziedziny, niezależnie od typu nierówności. W zwykłej nierówności kwadratowej martwisz się tylko o miejsca zerowe samego wielomianu.
Checklista: co musisz umieć
- sprowadzić nierówność wymierną do postaci z zerem po jednej stronie, bez mnożenia przez wyrażenie z niewiadomą,
- rozłożyć licznik i mianownik na czynniki i wyznaczyć ich miejsca zerowe,
- zastosować metodę znaków: zbadać znak wyrażenia w każdym przedziale wyznaczonym przez te miejsca zerowe,
- pamiętać, że miejsca zerowe mianownika są zawsze wykluczone, a miejsca zerowe licznika dołączasz tylko przy nierówności nieostrej,
- rozpoznać przypadek podwójnego pierwiastka w liczniku, który nie zmienia znaku wyrażenia.
Jeśli metoda znaków sprawia ci trudność, wróć najpierw do nierówności z wartością bezwzględną. A jeśli wcześniej utknąłeś na skracaniu i działaniach na samych wyrażeniach wymiernych, bez znaku nierówności, zobacz osobny wpis o wyrażeniach wymiernych i ułamkach algebraicznych. Pełną bazę zadań z tego działu znajdziesz na stronie równań i nierówności.