Przejdź do treści
Funkcje

Funkcja określona przedziałami (klamrą) - dziedzina, zbiór wartości, miejsca zerowe i równanie f(x) = c w zadaniach maturalnych

Funkcję określoną klamrą rozwiązujesz kawałek po kawałku: liczysz każdym wzorem osobno, odrzucasz wyniki spoza jego przedziału i łączysz resztę. Dziedzina, zbiór wartości, miejsca zerowe, równania i nierówności na sześciu rozwiązanych przykładach, w tym z matur z maja 2025 i maja 2026.

·12 min czytania

Funkcja określona przedziałami (zapisywana klamrą) to funkcja, która na różnych częściach dziedziny ma różne wzory, na przykład f(x)=x+2f(x) = x + 2 dla x∈[−4,2]x \in [-4, 2] i f(x)=−x+5f(x) = -x + 5 dla x∈(2,5)x \in (2, 5). Każde pytanie o taką funkcję rozwiązujesz kawałek po kawałku: na każdym przedziale liczysz jego własnym wzorem, odrzucasz wyniki, które wypadają poza ten przedział, a na końcu łączysz to, co zostało. Dziedzina to suma przedziałów z klamry, zbiór wartości to suma wartości wszystkich kawałków, a miejsca zerowe i rozwiązania równania f(x)=cf(x) = c to te rozwiązania z poszczególnych kawałków, które mieszczą się w swoich przedziałach.

Na maturze podstawowej w Formule 2023 ten typ zadania wraca regularnie. W bazie mamy go z arkuszy z maja 2025, czerwca 2025, sierpnia 2025 i maja 2026 oraz z próbnych matur CKE z grudnia 2024 i marca 2026. Zwykle wygląda podobnie: klamra z dwoma albo trzema wzorami, wykres obok i kilka zdań do uzupełnienia przedziałami (dziedzina, zbiór wartości, miejsca zerowe, rozwiązania równania albo nierówności). Poniżej masz metodę, wzory, sześć rozwiązanych przykładów i pułapki, na których w tym zadaniu najczęściej ucieka punkt.

Jak czytać zapis klamrowy

Każdy wiersz klamry to para: wzór i przedział, na którym ten wzór obowiązuje. Przedziały się nie nakładają, więc każdy argument trafia do dokładnie jednego wiersza i funkcja ma dla niego jedną wartość. O tym, który wiersz obsługuje liczbę na styku dwóch przedziałów, decydują nawiasy.

Weźmy funkcję z matury z maja 2025:

f(x)={x+5dla x∈[−4,−2]3dla x∈(−2,2]−3x+9dla x∈(2,4)f(x) = \begin{cases} x + 5 & \text{dla } x \in [-4, -2] \\ 3 & \text{dla } x \in (-2, 2] \\ -3x + 9 & \text{dla } x \in (2, 4) \end{cases}

Czytasz ją wiersz po wierszu: dla argumentów od −4-4 do −2-2 włącznie funkcja liczy x+5x + 5, dla argumentów większych od −2-2, aż do 22 włącznie, ma stałą wartość 33, a dla argumentów między 22 a 44, bez końców, liczy −3x+9-3x + 9.

Nawiasy przy końcach przedziałów znaczą:

  • •nawias kwadratowy [ ][\ ], w wielu podręcznikach i starszych arkuszach zapisywany jako ⟨ ⟩\langle\ \rangle, oznacza, że koniec należy do przedziału;
  • •nawias okrągły ( )(\ ) oznacza, że koniec do przedziału nie należy.

W tej funkcji argument −2-2 należy do pierwszego wiersza (nawias kwadratowy przy −2-2), a nie do drugiego (nawias okrągły). Dlatego f(−2)=−2+5=3f(-2) = -2 + 5 = 3. Tu akurat drugi wiersz też dałby 33, ale w wielu zadaniach na styku jest skok i wybór wiersza zmienia wynik.

Na wykresie ten sam podział widać jako kropki na końcach kawałków: kropka zamalowana to punkt, który należy do wykresu, kropka pusta to punkt, którego na wykresie nie ma. Wykres funkcji określonej przedziałami ze wzorami liniowymi składa się z odcinków, a kawałek stały to odcinek poziomy.

Metoda kawałek po kawałku

Każde pytanie o funkcję klamrową, czyli o dziedzinę, zbiór wartości, miejsca zerowe, równanie albo nierówność, rozwiązujesz tym samym schematem: rozpisujesz kawałki, na każdym liczysz jego własnym wzorem, odrzucasz wyniki spoza przedziału kawałka i łączysz resztę w jedną odpowiedź. Jednym równaniem całej funkcji nie obejmiesz.

  1. 1.Wypisz kawałki. Dla każdego wiersza klamry zanotuj parę: przedział i wzór.
  2. 2.Policz na każdym kawałku osobno. Rozwiąż równanie, nierówność albo znajdź zakres wartości, używając tylko wzoru z tego wiersza.
  3. 3.Przytnij do przedziału. Wynik, który nie należy do przedziału danego kawałka, wyrzucasz, nawet jeśli wyszedł z rachunku bez błędu.
  4. 4.Połącz i uprość. Zbierz wyniki wszystkich kawałków w sumę przedziałów i sklej te, które się stykają, na przykład (−5,−2]∪(−2,1)=(−5,1)(-5, -2] \cup (-2, 1) = (-5, 1).

Krok trzeci to cała trudność tego zadania. Rachunki są na poziomie funkcji liniowej i nierówności liniowej, a punkty traci się na końcach przedziałów. Sumowanie i sklejanie przedziałów przećwiczysz osobno we wpisie o działaniach na przedziałach liczbowych.

Jak wyznaczyć zbiór wartości funkcji określonej przedziałami

Zbiór wartości funkcji klamrowej to suma zbiorów wartości wszystkich jej kawałków. Dla kawałka liniowego wystarczy policzyć wartości na końcach jego przedziału: funkcja liniowa jest monotoniczna, więc przyjmuje wszystkie wartości pomiędzy nimi. Koniec otwarty daje wartość, której ten kawałek nie przyjmuje, ale może ją przyjmować inny kawałek.

Kawałek −3x+9-3x + 9 na przedziale (2,4)(2, 4) ma na końcach wartości −3⋅2+9=3-3 \cdot 2 + 9 = 3 i −3⋅4+9=−3-3 \cdot 4 + 9 = -3. Oba końce są otwarte, więc ten kawałek daje wartości z przedziału (−3,3)(-3, 3), bez −3-3 i bez 33. Jeśli jednak inny kawałek przyjmuje wartość 33, to trójka i tak należy do zbioru wartości całej funkcji. Zbiór wartości innych funkcji, także kwadratowej i danej tabelą, omawiam we wpisie jak wyznaczyć zbiór wartości funkcji.

Wzory

Oznaczenia: DiD_i to przedział z ii-tego wiersza klamry, gig_i to wzór z tego wiersza, a ZiZ_i to zbiór wartości, które gig_i przyjmuje na DiD_i.

Dziedzina funkcji określonej przedziałami:

Df=D1∪D2∪…∪DkD_f = D_1 \cup D_2 \cup \ldots \cup D_k

Zbiór wartości funkcji określonej przedziałami:

ZWf=Z1∪Z2∪…∪ZkZW_f = Z_1 \cup Z_2 \cup \ldots \cup Z_k

Wartości kawałka rosnącego na przedziale:

g(x)=ax+b, a>0, x∈[p,q] ⇒ g(x)∈[ap+b, aq+b]g(x) = ax + b,\ a > 0,\ x \in [p, q] \ \Rightarrow\ g(x) \in [ap + b,\ aq + b]

Wartości kawałka malejącego na przedziale:

g(x)=ax+b, a<0, x∈[p,q] ⇒ g(x)∈[aq+b, ap+b]g(x) = ax + b,\ a < 0,\ x \in [p, q] \ \Rightarrow\ g(x) \in [aq + b,\ ap + b]

Zbiór rozwiązań równania:

f(x)=c  ⟺  x∈Di oraz gi(x)=c dla pewnego if(x) = c \iff x \in D_i \ \text{oraz}\ g_i(x) = c \ \text{dla pewnego } i

Przy końcu otwartym przedziału DiD_i odpowiedni koniec przedziału wartości też jest otwarty, chyba że tę samą wartość przyjmuje inny kawałek.

Przykład 1: Miejsce zerowe spoza przedziału

0/6
Zestaw CKE 2025Funkcje

Treść: Dana jest funkcja ff określona wzorem f(x)=2x−6f(x) = 2x - 6 dla x≤2x \le 2 oraz f(x)=x−4f(x) = x - 4 dla x>2x > 2. Miejscem zerowym funkcji ff jest liczba:

  • A−6-6
  • B−4-4
  • C33
  • D44

Pokaż rozwiązanie krok po kroku
  1. Krok 1

    Pierwszy kawałek

    Dla x≤2x \le 2 rozwiązujesz 2x−6=02x - 6 = 0 i dostajesz x=3x = 3. Ale 3>23 > 2, więc ta liczba nie należy do przedziału pierwszego kawałka i odpada. Pierwszy wzór nie daje żadnego miejsca zerowego.

  2. Krok 2

    Drugi kawałek

    Dla x>2x > 2 rozwiązujesz x−4=0x - 4 = 0 i dostajesz x=4x = 4. Warunek 4>24 > 2 jest spełniony, więc to jest miejsce zerowe.

  3. Krok 3

    Sprawdzenie

    f(4)=4−4=0f(4) = 4 - 4 = 0. Dla porównania f(3)=3−4=−1f(3) = 3 - 4 = -1, bo trójkę obsługuje drugi wzór, nie pierwszy.

Odpowiedź: D

Liczba 33 z odpowiedzi C to dokładnie ten wynik, który trzeba było odrzucić w kroku 1.

Przykład 2: Cztery zdania do uzupełnienia

0/6
Matura maj 2025Funkcje

Treść: Funkcja ff jest określona następująco: f(x)=x+5f(x) = x + 5 dla x∈[−4,−2]x \in [-4, -2], f(x)=3f(x) = 3 dla x∈(−2,2]x \in (-2, 2], f(x)=−3x+9f(x) = -3x + 9 dla x∈(2,4)x \in (2, 4). Wyznacz dziedzinę funkcji ff, jej zbiór wartości, zbiór argumentów, dla których funkcja przyjmuje wartości dodatnie, oraz zbiór rozwiązań równania f(x)=3f(x) = 3.

Pokaż rozwiązanie krok po kroku
  1. Krok 1

    Dziedzina

    Sklejasz przedziały z klamry: [−4,−2]∪(−2,2]∪(2,4)=[−4,4)[-4, -2] \cup (-2, 2] \cup (2, 4) = [-4, 4). Czwórka odpada, bo ostatni przedział jest przy niej otwarty.

  2. Krok 2

    Zbiór wartości

    Pierwszy kawałek jest rosnący i daje wartości od f(−4)=1f(-4) = 1 do f(−2)=3f(-2) = 3, czyli [1,3][1, 3]. Drugi daje samą liczbę 33. Trzeci jest malejący, na końcach ma 33 i −3-3, a oba końce są otwarte, więc daje (−3,3)(-3, 3). Suma to (−3,3](-3, 3].

  3. Krok 3

    Wartości dodatnie

    Pierwszy kawałek ma wszystkie wartości co najmniej równe 11, więc cały przedział [−4,−2][-4, -2] się liczy. Drugi ma stale 33, więc cały (−2,2](-2, 2]. Z trzeciego: −3x+9>0-3x + 9 > 0 daje x<3x < 3, a razem z przedziałem (2,4)(2, 4) zostaje (2,3)(2, 3). Suma to [−4,3)[-4, 3).

  4. Krok 4

    Równanie z trójką

    Pierwszy kawałek: x+5=3x + 5 = 3, czyli x=−2x = -2, a −2-2 należy do [−4,−2][-4, -2]. Drugi kawałek: równanie spełnia każdy xx z (−2,2](-2, 2]. Trzeci: −3x+9=3-3x + 9 = 3 daje x=2x = 2, ale 2∉(2,4)2 \notin (2, 4). Suma to {−2}∪(−2,2]=[−2,2]\{-2\} \cup (-2, 2] = [-2, 2].

Odpowiedź:

dziedzina [−4,4)[-4, 4), zbiór wartości (−3,3](-3, 3], wartości dodatnie dla x∈[−4,3)x \in [-4, 3), zbiór rozwiązań równania f(x)=3f(x) = 3 to [−2,2][-2, 2]. Typowy błąd w ostatniej części to odpowiedź (−2,2](-2, 2], bez argumentu −2-2, który obsługuje pierwszy wiersz klamry.

Przykład 3: Równanie i największa wartość w przedziale

0/6
Matura maj 2026Funkcje

Treść: Funkcja ff jest określona następująco: f(x)=x+2f(x) = x + 2 dla x∈[−4,2]x \in [-4, 2] oraz f(x)=−x+5f(x) = -x + 5 dla x∈(2,5)x \in (2, 5). Rozwiąż równanie f(x)=3f(x) = 3, wyznacz największą wartość funkcji ff w przedziale [2,3][2, 3], zbiór wartości funkcji ff oraz zbiór argumentów, dla których f(x)>1f(x) > 1.

Pokaż rozwiązanie krok po kroku
  1. Krok 1

    Rozwiąż równanie

    Pierwszy kawałek: x+2=3x + 2 = 3, czyli x=1x = 1, a 1∈[−4,2]1 \in [-4, 2], więc pasuje. Drugi: −x+5=3-x + 5 = 3, czyli x=2x = 2, ale 2∉(2,5)2 \notin (2, 5), więc odpada. Jedyne rozwiązanie to x=1x = 1.

  2. Krok 2

    Największa wartość w przedziale

    Argument 22 należy do pierwszego wiersza, więc f(2)=2+2=4f(2) = 2 + 2 = 4. Dla x∈(2,3]x \in (2, 3] działa drugi wzór: −x+5-x + 5 maleje od wartości dowolnie bliskich 33 do f(3)=2f(3) = 2. Największa wartość w [2,3][2, 3] to f(2)=4f(2) = 4, a nie 33.

  3. Krok 3

    Zbiór wartości

    Pierwszy kawałek jest rosnący: od f(−4)=−2f(-4) = -2 do f(2)=4f(2) = 4, czyli [−2,4][-2, 4]. Drugi jest malejący, ma oba końce otwarte i daje wartości z (0,3)(0, 3). Ten przedział leży w całości wewnątrz pierwszego, więc zbiór wartości to [−2,4][-2, 4].

  4. Krok 4

    Rozwiąż nierówność

    Pierwszy kawałek: x+2>1x + 2 > 1, czyli x>−1x > -1, razem z [−4,2][-4, 2] daje (−1,2](-1, 2]. Drugi: −x+5>1-x + 5 > 1, czyli x<4x < 4, razem z (2,5)(2, 5) daje (2,4)(2, 4). Suma to (−1,2]∪(2,4)=(−1,4)(-1, 2] \cup (2, 4) = (-1, 4).

Odpowiedź:

x=1x = 1; największa wartość w przedziale [2,3][2, 3] to 44; zbiór wartości to [−2,4][-2, 4]; f(x)>1f(x) > 1 dla x∈(−1,4)x \in (-1, 4).

Przykład 4: Wartości ujemne i pusta kropka

0/6
Matura próbna CKE grudzień 2024Funkcje

Treść: Funkcja ff jest określona następująco: f(x)=3f(x) = 3 dla x∈(−4,−2]x \in (-4, -2], f(x)=−x+1f(x) = -x + 1 dla x∈(−2,2]x \in (-2, 2], f(x)=x−3f(x) = x - 3 dla x∈(2,4]x \in (2, 4]. Wyznacz dziedzinę, zbiór wartości, zbiór argumentów, dla których funkcja przyjmuje wartości ujemne, oraz zbiór argumentów, dla których przyjmuje wartość największą.

Pokaż rozwiązanie krok po kroku
  1. Krok 1

    Dziedzina

    (−4,−2]∪(−2,2]∪(2,4]=(−4,4](-4, -2] \cup (-2, 2] \cup (2, 4] = (-4, 4].

  2. Krok 2

    Zbiór wartości

    Pierwszy kawałek daje tylko 33. Drugi jest malejący: przy argumentach bliskich −2-2 ma wartości bliskie −(−2)+1=3-(-2) + 1 = 3, ale sam argument −2-2 do niego nie należy, a f(2)=−1f(2) = -1. Daje więc [−1,3)[-1, 3). Trzeci jest rosnący: przy argumentach bliskich 22 ma wartości bliskie −1-1, bez samej −1-1, a f(4)=1f(4) = 1, więc daje (−1,1](-1, 1]. Suma to [−1,3][-1, 3]. Trójka należy do zbioru wartości, mimo że na wykresie przy lewym końcu drugiego odcinka stoi pusta kropka, bo trójkę przyjmuje pierwszy kawałek.

  3. Krok 3

    Wartości ujemne

    Pierwszy kawałek nigdy nie jest ujemny. Drugi: −x+1<0-x + 1 < 0, czyli x>1x > 1, razem z (−2,2](-2, 2] daje (1,2](1, 2]. Trzeci: x−3<0x - 3 < 0, czyli x<3x < 3, razem z (2,4](2, 4] daje (2,3)(2, 3). Suma to (1,3)(1, 3).

  4. Krok 4

    Wartość największa

    Największa wartość to 33. Przyjmuje ją cały pierwszy kawałek, czyli argumenty z (−4,−2](-4, -2]. Drugi kawałek trójki nie osiąga, bo −x+1=3-x + 1 = 3 daje x=−2x = -2, spoza (−2,2](-2, 2]. Trzeci też nie, bo jego wartości nie przekraczają 11.

Odpowiedź:

dziedzina (−4,4](-4, 4], zbiór wartości [−1,3][-1, 3], wartości ujemne dla x∈(1,3)x \in (1, 3), wartość największa dla x∈(−4,−2]x \in (-4, -2].

Przykład 5: Suma miejsc zerowych i liczba rozwiązań

0/6
Matura próbna luty 2026Funkcje

Treść: Funkcja ff jest określona następująco: f(x)=4f(x) = 4 dla x∈[−5,−2)x \in [-5, -2), f(x)=−2xf(x) = -2x dla x∈[−2,1]x \in [-2, 1], f(x)=x−52f(x) = x - \frac{5}{2} dla x∈(1,4)x \in (1, 4). Wyznacz dziedzinę, przedział, w którym funkcja jest stała, sumę miejsc zerowych oraz liczbę rozwiązań równania f(x)=−1,(3)f(x) = -1{,}(3).

Pokaż rozwiązanie krok po kroku
  1. Krok 1

    Dziedzina i kawałek stały

    [−5,−2)∪[−2,1]∪(1,4)=[−5,4)[-5, -2) \cup [-2, 1] \cup (1, 4) = [-5, 4). Stały jest tylko pierwszy wiersz: f(x)=4f(x) = 4 dla x∈[−5,−2)x \in [-5, -2).

  2. Krok 2

    Miejsca zerowe

    Pierwszy kawałek: 4≠04 \ne 0, brak. Drugi: −2x=0-2x = 0, czyli x=0x = 0, a 0∈[−2,1]0 \in [-2, 1]. Trzeci: x−52=0x - \frac{5}{2} = 0, czyli x=52x = \frac{5}{2}, a 52∈(1,4)\frac{5}{2} \in (1, 4). Suma miejsc zerowych to 0+52=520 + \frac{5}{2} = \frac{5}{2}.

  3. Krok 3

    Zamień ułamek okresowy

    −1,(3)=−113=−43-1{,}(3) = -1\frac{1}{3} = -\frac{4}{3}. Jak robić to przy dowolnym okresie, pokazuję we wpisie o zamianie ułamka okresowego na zwykły.

  4. Krok 4

    Rozwiąż na każdym kawałku

    Pierwszy: 4≠−434 \ne -\frac{4}{3}, brak. Drugi: −2x=−43-2x = -\frac{4}{3}, czyli x=23x = \frac{2}{3}, a 23∈[−2,1]\frac{2}{3} \in [-2, 1]. Trzeci: x−52=−43x - \frac{5}{2} = -\frac{4}{3}, czyli x=156−86=76x = \frac{15}{6} - \frac{8}{6} = \frac{7}{6}, a 76∈(1,4)\frac{7}{6} \in (1, 4).

Odpowiedź:

dziedzina [−5,4)[-5, 4), funkcja jest stała w [−5,−2)[-5, -2), suma miejsc zerowych to 52\frac{5}{2}, a równanie f(x)=−43f(x) = -\frac{4}{3} ma 22 rozwiązania.

Przykład 6: Monotoniczność i skok na styku przedziałów

0/6

Treść: Funkcja ff jest określona następująco: f(x)=x+4f(x) = x + 4 dla x∈[−3,−1)x \in [-3, -1), f(x)=x+1f(x) = x + 1 dla x∈[−1,2]x \in [-1, 2], f(x)=−x+5f(x) = -x + 5 dla x∈(2,4]x \in (2, 4]. Oceń, czy funkcja jest rosnąca w przedziale [−3,−1][-3, -1], podaj jej największą wartość oraz liczbę rozwiązań równań f(x)=2f(x) = 2 i f(x)=3f(x) = 3.

Pokaż rozwiązanie krok po kroku
  1. Krok 1

    Sprawdź monotoniczność

    Oba wzory x+4x + 4 i x+1x + 1 są rosnące, ale na styku jest skok w dół: f(−2)=2f(-2) = 2, a f(−1)=−1+1=0f(-1) = -1 + 1 = 0. Większy argument dał mniejszą wartość, więc funkcja nie jest rosnąca w [−3,−1][-3, -1]. Jest rosnąca w [−3,−1)[-3, -1) i osobno w [−1,2][-1, 2].

  2. Krok 2

    Największa wartość

    Pierwszy kawałek daje wartości [1,3)[1, 3), bo argument −1-1 do niego nie należy. Drugi daje od f(−1)=0f(-1) = 0 do f(2)=3f(2) = 3, czyli [0,3][0, 3]. Trzeci jest malejący: przy argumentach bliskich 22 ma wartości bliskie 33, bez samej trójki, a f(4)=1f(4) = 1, więc daje [1,3)[1, 3). Największa wartość to 33, przyjmowana tylko dla x=2x = 2.

  3. Krok 3

    Równanie z dwójką

    Pierwszy kawałek: x+4=2x + 4 = 2, czyli x=−2∈[−3,−1)x = -2 \in [-3, -1). Drugi: x+1=2x + 1 = 2, czyli x=1∈[−1,2]x = 1 \in [-1, 2]. Trzeci: −x+5=2-x + 5 = 2, czyli x=3∈(2,4]x = 3 \in (2, 4]. Trzy rozwiązania.

  4. Krok 4

    Równanie z trójką

    Pierwszy kawałek: x=−1x = -1, ale −1∉[−3,−1)-1 \notin [-3, -1). Drugi: x=2∈[−1,2]x = 2 \in [-1, 2]. Trzeci: x=2x = 2, ale 2∉(2,4]2 \notin (2, 4]. Jedno rozwiązanie.

Odpowiedź:

funkcja nie jest rosnąca w [−3,−1][-3, -1]; jej największa wartość to 33; równanie f(x)=2f(x) = 2 ma 33 rozwiązania, a równanie f(x)=3f(x) = 3 ma 11 rozwiązanie. Liczba rozwiązań równania f(x)=cf(x) = c to liczba punktów wspólnych wykresu z poziomą prostą y=cy = c, więc gdy w arkuszu jest wykres, możesz ją też odczytać z rysunku.

Typowe pułapki

Co musisz umieć

  • Odczytać z klamry, który wzór obsługuje dany argument, także na styku dwóch przedziałów.
  • Wyznaczyć dziedzinę funkcji określonej przedziałami jako sumę przedziałów z klamry.
  • Wyznaczyć zbiór wartości z wartości każdego kawałka na końcach jego przedziału.
  • Rozwiązać równanie i nierówność osobno na każdym kawałku i odrzucić wyniki spoza jego przedziału.
  • Połączyć wyniki z kawałków w jeden przedział albo w sumę przedziałów.
  • Rozpoznać na wykresie znaczenie kropki zamalowanej i pustej.

Poćwicz na zadaniach z bazy

Poniżej zadania z klamrą, których nie rozwiązywaliśmy wyżej: miejsce zerowe funkcji z kawałkiem kwadratowym, dziedzina zapisana nierównościami i pełne zadanie z próbnej matury CKE z marca 2026 z monotonicznością i liczbą rozwiązań. Jeśli najpierw chcesz powtórzyć odczyt z rysunku, zajrzyj do wpisu o odczytywaniu własności funkcji z wykresu. Pełną listę zadań z działu znajdziesz na stronie Funkcje.

Następny krok Losuj kolejne zadanie z funkcji

Najczęstsze pytania

Co to jest funkcja określona przedziałami?

To funkcja, której wzór zależy od tego, do którego przedziału należy argument. Zapisuje się ją klamrą: w każdym wierszu stoi wzór i przedział, na którym ten wzór obowiązuje. Przedziały się nie nakładają, więc każdy argument ma jedną wartość. Taką funkcją jest na przykład wartość bezwzględna: ∣x∣=x|x| = x dla x≥0x \ge 0 i ∣x∣=−x|x| = -x dla x<0x < 0, o czym więcej we wpisie o wartości bezwzględnej na maturze.

Jak wyznaczyć miejsca zerowe funkcji określonej klamrą?

Przyrównaj do zera każdy wzór osobno, rozwiąż i zostaw tylko te rozwiązania, które należą do przedziału swojego wiersza. Miejsca zerowe całej funkcji to suma tego, co zostało. Ogólną metodę dla innych rodzajów funkcji opisuję we wpisie jak znajdować miejsca zerowe funkcji.

Do którego wzoru należy argument na granicy dwóch przedziałów?

Do tego wiersza, w którym przy tej liczbie stoi nawias kwadratowy albo nierówność nieostra. W klamrze z wierszami x+5x + 5 dla x∈[−4,−2]x \in [-4, -2] i 33 dla x∈(−2,2]x \in (-2, 2] argument −2-2 obsługuje pierwszy wzór. Poprawnie zapisana klamra nigdy nie przypisuje jednego argumentu do dwóch wierszy.

Czy zbiór miejsc zerowych może być przedziałem?

Tak, jeśli jeden z kawałków jest stały i równy zeru. Na przykład gdy f(x)=0f(x) = 0 dla x∈[0,3]x \in [0, 3], każda liczba z tego przedziału jest miejscem zerowym i odpowiedź zapisujesz jako przedział [0,3][0, 3], a nie jako listę pojedynczych liczb.

Czy przedział z nawiasem kwadratowym i z nawiasem ostrym to to samo?

Tak. Zapis z nawiasem kwadratowym i zapis z nawiasem ostrym oznaczają przedział domknięty, czyli z oboma końcami. Nawias ostry spotkasz częściej w starszych arkuszach i w wielu podręcznikach, a kwadratowy w arkuszach z ostatnich lat. Używaj tego, do którego jesteś przyzwyczajony, byle konsekwentnie.

Jak narysować wykres funkcji określonej przedziałami?

Rysujesz każdy kawałek osobno i tylko nad jego przedziałem. Dla wzoru liniowego liczysz wartości na końcach przedziału i łączysz je odcinkiem. Na końcu, który należy do przedziału, stawiasz kropkę zamalowaną, a na końcu, który do niego nie należy, pustą. Kawałek stały to odcinek poziomy.