Kalkulator geometrii analitycznej
Geometria analityczna opisuje figury współrzędnymi, więc pytanie o odległość, środek odcinka czy równanie prostej sprowadza się zawsze do jednego wzoru z tablic. Odległość wychodzi z twierdzenia Pitagorasa, środek odcinka ze średniej arytmetycznej współrzędnych, a równanie okręgu z kwadratu promienia. Kalkulator wyżej liczy te wielkości i pokazuje każde podstawienie.
Punkty: A = (1; 2), B = (4; 6)
Wektor AB: [3; 4]
Kwadrat odległości: |AB|² = 25
|AB| = 5
- Wzór na odległość dwóch punktów|AB| = √((x₂ - x₁)² + (y₂ - y₁)²)
- Podstawienie współrzędnych|AB| = √((4 - 1)² + (6 - 2)²)
- Wynik|AB| = √(25) = 5
Jak to policzyć
- Wypisz współrzędne i nazwij punktyZanim policzysz cokolwiek, przepisz z treści wszystkie pary liczb i przypisz je do liter. Punkt A ma współrzędne x₁ oraz y₁, punkt B odpowiednio x₂ oraz y₂. Kolejność liter nie wpływa na odległość ani na środek odcinka, ale wpływa na znak współczynnika kierunkowego, jeśli w liczniku i mianowniku odejmiesz je odwrotnie.
- Wybierz wzór odpowiedni do pytaniaOdległość dwóch punktów liczy się z pierwiastka z sumy kwadratów różnic współrzędnych. Środek odcinka to para średnich arytmetycznych. Współczynnik kierunkowy prostej to iloraz różnicy drugich współrzędnych przez różnicę pierwszych. Równanie okręgu bierze środek i promień. Wszystkie cztery wzory stoją w tablicach maturalnych i wolno z nich korzystać na egzaminie.
- Podstawiaj ujemne liczby w nawiasachWspółrzędne w zadaniach z geometrii analitycznej bywają ujemne prawie zawsze i to na nich giną punkty. Zapis różnicy bez nawiasu zmienia znak całego wyrażenia, a kwadrat ujemnej liczby bez nawiasu czyta się jak liczba przeciwna do kwadratu. Kalkulator pokazuje w krokach każdą liczbę ujemną w nawiasie, żeby było widać, gdzie ten nawias musi stanąć.
- Sprawdź wynik na szkicuNarysuj układ współrzędnych i zaznacz punkty z zadania nawet wtedy, gdy polecenie o rysunek nie prosi. Odległość ma być liczbą dodatnią, środek odcinka ma leżeć między końcami, a prosta rosnąca ma iść w górę. Rysunek nie zastępuje rachunku, ale wyłapuje pomyłkę o znak szybciej niż powtórne liczenie.
Przykład z matury
Odległość i środek odcinka: dwa wzory, z których wynika reszta
Wzór na odległość punktów to twierdzenie Pitagorasa zapisane współrzędnymi. Różnica pierwszych współrzędnych to długość poziomej przyprostokątnej, różnica drugich to pionowa, a odległość punktów jest przeciwprostokątną tego trójkąta. Dlatego znak różnicy nie ma znaczenia: obie liczby i tak trafiają pod kwadrat.
Ze wzoru na odległość biorą się prawie wszystkie dalsze rachunki tego działu. Obwód trójkąta o danych wierzchołkach to suma trzech odległości. Sprawdzenie, czy trójkąt jest równoramienny, to porównanie dwóch odległości. Promień okręgu opisanego na odcinku jako średnicy to połowa odległości jego końców, a środek tego okręgu to środek odcinka. Kalkulator w trybie środka odcinka podaje naraz środek, długość odcinka, promień oraz równanie okręgu o średnicy AB, bo w zadaniu maturalnym te wielkości prawie nigdy nie występują osobno.
Prosta w dwóch postaciach i po co każda z nich
Postać kierunkowa y = ax + b pokazuje wprost monotoniczność oraz punkt przecięcia z osią OY, więc to ona odpowiada na pytanie o współczynnik kierunkowy i na pytanie o równoległość albo prostopadłość. Postać ogólna Ax + By + C = 0 obejmuje także proste pionowe i to w niej najczęściej podana bywa prosta w treści zadania, zwłaszcza gdy współczynniki mają być liczbami całkowitymi.
Przejście między postaciami to zwykłe przekształcenie równania, ale kierunek ma znaczenie: każda prosta ma postać ogólną, a postać kierunkową mają tylko te, które nie są pionowe. Kalkulator podaje obie naraz i sprowadza postać ogólną do liczb całkowitych względnie pierwszych, żeby wynik dało się porównać z kluczem odpowiedzi bez przeliczania. Więcej rozpisanych przykładów znajdziesz we wpisie o prostych, okręgach i wektorach.
Okrąg i jego położenie względem osi układu
Równanie okręgu o środku w punkcie o współrzędnych a oraz b i promieniu r ma postać kanoniczną z dwoma kwadratami nawiasów po lewej stronie i kwadratem promienia po prawej. Znaki w nawiasach są odwrotne do znaków współrzędnych środka, więc środek o drugiej współrzędnej równej -2 daje w równaniu nawias (y + 2). To jest najczęstsza pomyłka w zadaniach zamkniętych z tego tematu.
Drugi stały motyw arkusza to pytanie o liczbę punktów wspólnych okręgu z osią układu. Rozstrzyga je porównanie promienia z odległością środka od tej osi, a odległość od osi poziomej to wartość bezwzględna drugiej współrzędnej środka, nie pierwszej. Promień większy od tej odległości daje dwa punkty wspólne, promień równy daje styczność, a promień mniejszy oznacza brak punktów wspólnych. Kalkulator wypisuje ten wniosek dla obu osi.
Pole trójkąta ze współrzędnych i test współliniowości
Pole trójkąta o danych wierzchołkach liczy się bez wysokości i bez kątów: wystarczy połowa wartości bezwzględnej wyznacznika zbudowanego z dwóch wektorów wychodzących z tego samego wierzchołka. Wzór działa przy dowolnym położeniu trójkąta w układzie, także wtedy, gdy żaden bok nie jest równoległy do osi, i nie wymaga liczenia długości boków ani rysowania wysokości.
Ten sam wyznacznik odpowiada na drugie stałe pytanie arkusza: czy trzy punkty leżą na jednej prostej. Wyznacznik równy zeru znaczy, że oba wektory są równoległe, więc punkty są współliniowe i trójkąta nie tworzą. Kalkulator liczy wyznacznik na ułamkach dokładnych, a nie na liczbach dziesiętnych, więc trójka punktów bliska współliniowości nie zostanie uznana za współliniową przez samo zaokrąglenie.
Prosta równoległa i prostopadła do danej prostej
Warunek równoległości i prostopadłości dotyczy współczynników kierunkowych, a nie wyrazów wolnych. Proste równoległe mają ten sam współczynnik kierunkowy, a prostopadłe taki, którego iloczyn wynosi minus jeden, czyli drugi współczynnik jest odwrotnością pierwszego ze zmienionym znakiem. Wyraz wolny wyznacza się dopiero na końcu, z warunku przejścia przez punkt podany w treści zadania.
Osobno wygląda przypadek prostej poziomej: jej współczynnik kierunkowy jest równy zeru, a iloczyn z zerem nigdy nie da minus jedynki. Prosta prostopadła do poziomej jest więc pionowa i postaci y = ax + b w ogóle nie ma. Kalkulator nazywa ten przypadek wprost i podaje równanie postaci x = c, zamiast dzielić przez zero.
Warunek prostopadłości i równoległości prostych
Odległość punktów o współrzędnych całkowitych bywa niewymierna i wtedy odpowiedzią jest liczba z pierwiastkiem, a nie jej przybliżenie dziesiętne. Kalkulator podaje obie postacie, żeby było widać, którą przepisać do zeszytu.
Pułapki maturalne
Współczynnik kierunkowy liczony w odwrotnej kolejności
W liczniku wzoru stoi różnica drugich współrzędnych, a w mianowniku różnica pierwszych, i obie muszą być odjęte w tej samej kolejności punktów. Zamiana kolejności tylko w jednym miejscu daje liczbę przeciwną, czyli prostą nachyloną w drugą stronę. Sprawdzenie zajmuje jedną linijkę: podstaw współrzędne drugiego punktu do wyznaczonego wzoru i zobacz, czy równość jest prawdziwa.
Znak w nawiasie równania okręgu
Postać kanoniczna odejmuje współrzędne środka, więc środek o współrzędnej ujemnej daje w nawiasie dodawanie. Okrąg o środku S = (4, -2) ma równanie (x - 4)² + (y + 2)² = r². Odczytanie środka wprost z nawiasów, bez zmiany znaku, to najczęstszy błąd w zadaniach zamkniętych o okręgu.
Przybliżenie dziesiętne zamiast wyniku dokładnego
Odległość, długość boku i promień wychodzą w tym dziale niewymierne bardzo często. Zapis z pierwiastkiem jest wtedy jedyną odpowiedzią punktowaną, a liczba dziesiętna wpisana zamiast niego bywa traktowana jak wynik niedokończony. Przybliżenia używa się wyłącznie do porównań, na przykład do sprawdzenia, który z dwóch boków jest dłuższy.
Najczęściej zadawane pytania
Odejmij pierwsze współrzędne, odejmij drugie współrzędne, podnieś obie różnice do kwadratu, dodaj je i wyciągnij pierwiastek. Dla punktów A = (1, 2) i B = (4, 6) różnice wynoszą 3 oraz 4, suma kwadratów to 25, a odległość jest równa 5.
Najpierw policz współczynnik kierunkowy jako iloraz różnicy drugich współrzędnych przez różnicę pierwszych. Potem podstaw współrzędne dowolnego z punktów do wzoru y = ax + b i wylicz wyraz wolny. Gdy obie pierwsze współrzędne są równe, prosta jest pionowa i ma równanie postaci x = c.
Równanie kanoniczne odejmuje od zmiennych współrzędne środka i przyrównuje sumę kwadratów tych nawiasów do kwadratu promienia. Środek S = (4, -2) i promień 2 dają równanie (x - 4)² + (y + 2)² = 4.
Proste nierównoległe do osi pionowej są równoległe wtedy i tylko wtedy, gdy mają równe współczynniki kierunkowe. Są prostopadłe wtedy, gdy iloczyn ich współczynników kierunkowych jest równy minus jeden. Prosta prostopadła do poziomej jest pionowa i wzoru postaci y = ax + b nie ma.
Weź połowę wartości bezwzględnej wyznacznika zbudowanego z wektorów wychodzących z jednego wierzchołka. Gdy wyznacznik wychodzi zero, punkty są współliniowe i trójkąta nie tworzą. Ten sam wyznacznik służy więc naraz do liczenia pola i do sprawdzania współliniowości trzech punktów.